ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ...

Χρώματα γύρω μου κ εγώ κλεισμένη σε μια εικόνα ασπρόμαυρη.Σειρήνες με κυνηγούν κ φώτα με τυφλώνουν.Το μόνο που βλέπω μία ψυχή στο τέλος της διαδρομής,χαμένη κάπου ανάμεσα στο ψέμα κ την αλήθεια...Τι σημασία έχει?Ισως δεν μάθουμε ποτέ...
Όσα σου έκλεψαν σε περιμένουν...Καλό ταξίδι λοιπόν...


(για τον μικρό Άλεξ...)

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ

Με έχουν αφήσει μόνη.Νιώθω σαν ένα μικρό παιδί που το άφησαν σε ένα παιχνίδι που το λένε ζωή...κ όλα γύρω μου ψεύτικα...
Τραβάω σε έναν δρόμο ξένο γεμάτο σκιές,η ψυχή μου κενή αφήνεται στον χορό τους.''Μην μου κάνετε κακό...είμαι μόνο ένα μικρό παιδί,δεν το διάλεξα εγώ το παιχνίδι...''
Άδικα πολεμάω.Οι σκιές μου κλέβουν ότι ανθρώπινο μου έχει απομείνει...
Κ παραμένω ένα μικρό παιδί ντυμένο με σκιές...

ΜΕΝΩ ΕΔΩ...

Λες πως δεν νιώθω,πως δεν πονάω,πως έχω ξεχάσει...ψέματα.Κ ξέρεις γιατί;
Γιατί όποιος αγαπάει μένει εκεί.Κ εγώ μένω εδώ περιμένοντας να αλλάξεις,να αλλάξω,να αλλάξουμε...
Μένω εδώ ''ελεύθερη'' πια στην φυλακή σου...γιατί φωλιάζεις στα όνειρά μου,γιατί η απουσία σου με σπάει,γιατί υπάρχω μ ό ν ο για σένα...
Μένω εδώ να αργοπεθαίνω...να σ'αγαπάω...

ΦΩΝΗ

Ωραία...ένα βράδυ τεράστιας μοναξιάς.Κόμπος στο στομάχι κ ακόμα ένα γεμάτο τασάκι...πεθαίνω,παίρνω ανάσες κ πνίγομαι σε εναν βυθό μοναξιάς που βούτηξα μόνη μου.Ακόμα κ σε έναν ονειρικό θάνατο βρίσκομαι μονάχη...
Η ηλίθια φωνή μεσα μου ψυθιρίζει...δεν ακούς;Εγώ όχι.Συνεχίζω ν πνίγομαι,ο κόμπος ανεβαίνει...
Η φωνή μεγαλώνει...δεν ακούς;Εγω όχι.φοβάμαι να ακούσω,τι δειλή που είμαι...
Η φωνή έγινε κραυγή κ με σκοτώνει...την ακούς τώρα;Σταμάτησε την,δν θέλω να μου θυμίζει πόσο λιγο νιώθω,πόσο λίγο αισθανομαι...
Τελικά μόνο εγώ μπορώ...
Καληνύχτα.